Стојан Христов (Stoyan Christowe) и претседателот Франклин Д. Рузвелт

Стојан Христов беше писател, новинар, публицист со македонско потекло и сенатор на сојузната држава Вермонт во САД. Еден од неговите романи е „Ова е мојата татковина“ ("This is my country"). За него има често пишувано во македонските медиуми, каде понекогаш се споменува дека овој роман му бил омилен на америчкиот претседател Франклин Д. Рузвелт. Али никаде не се наведува извор за ова тврдење. Имено, кому Рузвелт му го кажал ова. Некои од македонските медиуми исто тврдат дека кога претседателот Франклин  Рузвелт починал на масата била оваа книга. Некои медиуми тврдата дека  книгата била најдена на канцелариската маса во Белата Куќа на Франклин Рузвелт, а некои дека на смртниот час, првото што наоѓаат на масата од Рузвелт е “Ова е мојата татковина”. Никој од медиумите не наведува извор за ова тврдење.

Претседателот Рузвелт почина во неговата „Мала Бела Куќа“ (Little White House) во гратчето Warm Springs во сојузната држава Georgia. Неговиот дом сега е државен музеј со своја веб страна. Од радозналост јас сакав да дознам колку е веродостојна информацијата дека оваа книга Рузвелт воопшто ја поседувал. На веб страната има фотографии од домот. Сите соби во домот се оставени во иста состојба како на денот кога Рузвелт починал. За да добијам точни информации за тоа дали книгата на Стојан Христов постои во овој дом јас се обратив по телефон (+1 706-655-5870 и +1 706-655-5927) до музејот „Мала Бела Куќа“ и разговарав со госпоѓата Robin Garret. Таа многу пријатно ме сослуша и ми објасни дека во музејот има шкафови со книги, исто така и список на сите книги во музејот. Ме замоли да и се јавам после еден час, додека таа не ги прегледа шкафовите со книги и списокот. И се јавив после час и пол, и госпоѓата ми кажа дека таа книга ја нема ни во шкафовите, ни во списокот. Али исто ми рече дека тоа не значи дека таа книга никогаш не била во домот. Ми рече, можно е сопругата на Рузвелт да ја има земено книгата со себе во нивниот дом во  гратчето Hyde Park.

Домот на Рузвелтови е во гратчето Hyde Park во сојузната држава New York, сега неговата Претседателска библиотека. Таа е личната библиотека на претседателот Рузвелт од приближно 22.000 тома. Библиотеката исто има веб страна со опција за пребарување на насловите во неа. Ако пребарувате по автор (Stoyan Christowe) ќе добиетге 0 резултати, што значи дека таму не постои ниедна книга од овој автор. Али, ако пребарувате по наслов ("This is my country"), што е исто така и наслов на романот на Стојан Христов, ќе добиете еден резултат, али тука се работи за илустриран атлас на Америка ("A pictorial map of the United States"), а не романот на Стојан Христов. Тогаш можно e да некој прочитал некаде дека во библиотеката на Рузвелт постои насловот "This is my country" и помислил дека се работи за книгата на Стојан Христов, не знаејќи дека се работи за сосема друга книга, за атлас на Америка. 

Дигитална верзија на книгата на Сотојан Христов на англиски е достапна и на онлајн продавницата на Barnes&Noble. Во детали за книгата таму пишува „It was one of the five books found on President Franklin D. Roosevelt's bedside table when he passed away“, била една од петте книги најдени на креветната маса на претседателот Франклин Д. Рузвелт кога починал. Ако е точно дека спалната соба каде почина Рузвелт е оставена онака како на денот кога тој почина, од фотографијата се гледа дека на таа локација нема никаква книга.

Да резумирам. Според моите досегашни истражувања книгата "This is my country" на Стојан Христов ја нема ни во „Малата Бела Куќа“ во гратчето Warm Springs, ни во Претседателската библиотека во гратчето Hyde Park, ни на креветната маса во спалната соба на Рузвелт. Од тие што тврдат дека се работи баш за книгата на Стојан Христов треба да бараме податоци за нивните извори:

1. Податокот дека Рузвелт ја поседувал оваа книга?

2. Податокот дека книгата на Стојан Христов му била подарена на Рузвелт од сопругата за роденден?

3. Кому Рузвелт му кажал дека оваа книга му била омилена, и дека Стојан Христов му бил омилен писател?

4. Ако оваа книга била една од петте други книги на неговата креветна маса, кои се другите четири книги?

Меморандум за разбирање или соработка

 Денес читам, Министерот за надворешни работи, Бујар Османи, во рамки на посетата на Јордан, се сретна со министерот за земјоделство, со кого потпишаа Меморандум за разбирање помеѓу Владата на Македонија и Владата на Јордан за соработка во областа на земјоделството.

Овде сакам да се осврнам на концептот и значењето на „Меморандум за разбирање“. Ако сакате да го пребарате овој термин во Гугл ќе добиете 16,500 резултати од Македонија. Можете да си замислите колку вакви меморандуми се потпишани од страна на државни установи, министри, итн. Читајќи вакви слични изјави, можеби же се прашате што точно значи концептот меморандум за разбирање. Не би сакал да ве разочарам, али морам да ви кажам дека тој термин нема апсолутно никакво практично значење. Значи, ни едната ни другата страна немаат апсолутно никаква обавеза за ништо!

Во овој случај ќе имало зголемување на извозот на овошје, зеленчук и јагнешко месо од Северна Македонија во Јордан, а од Јордан зголемување на увоз на маслиново масло и урми во Северна Македонија. Со меморандумот за разбирање ни едната ни другата страна не се обавезни да ги увезуваат овие продукти. Министерството за надворешни работи не може да му нареди на некое претпријатие во Македонија да ги увезува овие продукти, ако истите ги има за поевтина цена од некоја друга држава. Исто така, никој не му спречува на било кое претпријатие да увезува или извезува било што од или во Јордан, без да бара дозвола од Министерството за надворешни работи. И Јордан и Македонија се членки на Светската трговска организација, каде има правила за трговија помеѓу нејзини члени. Така да не значи дека пред потпишувањето на овој меморандум трговците во двете земји немаа право да тргуваат едни со други. Мислам дека ова ви е јасно.

Тогаш, која е целта на потпишување на вакви меморандуми? Тоа е само една убаво спакувана политичка реклама. Не дека македонските производители на зеленчук и месо за скоро време раце ќе тријат од радост. Владата секогаш мора да ги убедува граѓаните дека работи 24/7 за подобрување на нивниот живот, и ова е еден таков начин без да има било каква обавеза да ги оствари договорите од меморандумот.

Слични меморандуми се среќаваат и на веб страниците на приватните универзитети. Универзитетот во Македонија потпишал некој меморандум за соработка со некој врвен универзитет низ светот. Како тоа се случило? Ректорот на тој универзитет отишол на прошетка до Лондон, се сретнал со ректорот на некој тамошен универзитет, пиеле кафе, поразговарале, и нашиов му вели на нивниот, дај ако не ви е мака да потпишеме меморандум за соработка. А овие од Лондон веќе имаат стандардна форма за такви меморандуми, изгледаат многу убаво, формално и со убав златен печат, само треба да се смени името на универзитетот, да се потпише, и толку.

Нашиов се враќа во Македонија и веднаш дава изјава за македонските медиуми, како неговиот приватен универзитет потпишал меморандум за соработка со врвен универзитет во Лондон. Меморандумот се објавува на веб страната на универзитетот, и нивните студенти се гордеат што студираат на универзитет што соработува со врвен универзитет во Лондон. Исто и убава реклама за универзитетот.

Snezan

Collecting books

 This post is for people who collect books. I used to collect books for as long as I can remember. The first time was when I was in elementary school in Podmocani, Macedonia. They were clearing the basement of an old school, and they threw away many books in the river in front of my house. I picked up whatever I could salvage. It continued when I emigrated to America.

For a summer I worked as a janitor in a public library on Staten Island, and I picked up whatever books they were throwing away. While in college, I used to frequent a two story used bookstore in Manhattan, somewhere in the West 20's. I used to shop with a shopping cart, and sometimes I had to carry home 20-30 pound of books in shopping bags. Then I finished college, got my Doctorate degree and my first job at Auburn University.

My former father-in-law moved all my books in a truck from Ohio to Alabama. I got my office and I manage somehow to squeeze all of my +5000 books in it (BTW, I had really read all of them through the years). Then I retired, and I'm thinking, what am I to do with all these books?

Which brings me to my point. I'm watching CNN and their reports on what's going on in Ukraine. And every once in a while they interview scholars and specialist for comments on the situation. Almost exclusively the interview is conducted from their home, and almost exclusively they sit somewhere in a library in their home, with endless shelves of books in the background. I imagine the point of this is to show that they must be very smart people if they have read all those books, and therefore the viewer should trust their opinion.

Which brings me to my next point. Other than to show off how smart a person is, what exactly is the point of keeping a huge library of books that one has already read once? I have read "War and Peace" twice, once in undergraduate and once in graduate school. What is the chance that I will ever have time to read it again, and why would I? And if it's a choice between re-reading "War and Peace" for a third time, or a book that I have never read before, isn't it obvious that I would choose the latter?

So, then, what would be the point of keeping that book on my shelf till I die, unless I just want to impress visitors at my home, or maybe for a possible future interview on CNN (NOT!), to show off how smart I am. So, long ago I decided to get rid of most of my books, except for a couple hundred of them. Some I sold, and most I simply gave away.

The beauty of books, clothing and some other items is that they always have some value for someone. Why keep a book that you will never read again, or a piece of clothing that you will never wear again? That item has real value to someone who doesn't have it. Just give it away instead of keeping it on a shelf or in the closet. Sure, currently I do keep some books that I do re-read, sometimes three or four times, mostly poetry, philosophy, history, literary theory, and many how-to books on cooking, winemaking, web programming and raising backyard chickens (really!).