Меморандум за разбирање или соработка

 Денес читам, Министерот за надворешни работи, Бујар Османи, во рамки на посетата на Јордан, се сретна со министерот за земјоделство, со кого потпишаа Меморандум за разбирање помеѓу Владата на Македонија и Владата на Јордан за соработка во областа на земјоделството.

Овде сакам да се осврнам на концептот и значењето на „Меморандум за разбирање“. Ако сакате да го пребарате овој термин во Гугл ќе добиете 16,500 резултати од Македонија. Можете да си замислите колку вакви меморандуми се потпишани од страна на државни установи, министри, итн. Читајќи вакви слични изјави, можеби же се прашате што точно значи концептот меморандум за разбирање. Не би сакал да ве разочарам, али морам да ви кажам дека тој термин нема апсолутно никакво практично значење. Значи, ни едната ни другата страна немаат апсолутно никаква обавеза за ништо!

Во овој случај ќе имало зголемување на извозот на овошје, зеленчук и јагнешко месо од Северна Македонија во Јордан, а од Јордан зголемување на увоз на маслиново масло и урми во Северна Македонија. Со меморандумот за разбирање ни едната ни другата страна не се обавезни да ги увезуваат овие продукти. Министерството за надворешни работи не може да му нареди на некое претпријатие во Македонија да ги увезува овие продукти, ако истите ги има за поевтина цена од некоја друга држава. Исто така, никој не му спречува на било кое претпријатие да увезува или извезува било што од или во Јордан, без да бара дозвола од Министерството за надворешни работи. И Јордан и Македонија се членки на Светската трговска организација, каде има правила за трговија помеѓу нејзини члени. Така да не значи дека пред потпишувањето на овој меморандум трговците во двете земји немаа право да тргуваат едни со други. Мислам дека ова ви е јасно.

Тогаш, која е целта на потпишување на вакви меморандуми? Тоа е само една убаво спакувана политичка реклама. Не дека македонските производители на зеленчук и месо за скоро време раце ќе тријат од радост. Владата секогаш мора да ги убедува граѓаните дека работи 24/7 за подобрување на нивниот живот, и ова е еден таков начин без да има било каква обавеза да ги оствари договорите од меморандумот.

Слични меморандуми се среќаваат и на веб страниците на приватните универзитети. Универзитетот во Македонија потпишал некој меморандум за соработка со некој врвен универзитет низ светот. Како тоа се случило? Ректорот на тој универзитет отишол на прошетка до Лондон, се сретнал со ректорот на некој тамошен универзитет, пиеле кафе, поразговарале, и нашиов му вели на нивниот, дај ако не ви е мака да потпишеме меморандум за соработка. А овие од Лондон веќе имаат стандардна форма за такви меморандуми, изгледаат многу убаво, формално и со убав златен печат, само треба да се смени името на универзитетот, да се потпише, и толку.

Нашиов се враќа во Македонија и веднаш дава изјава за македонските медиуми, како неговиот приватен универзитет потпишал меморандум за соработка со врвен универзитет во Лондон. Меморандумот се објавува на веб страната на универзитетот, и нивните студенти се гордеат што студираат на универзитет што соработува со врвен универзитет во Лондон. Исто и убава реклама за универзитетот.

Snezan

Collecting books

 This post is for people who collect books. I used to collect books for as long as I can remember. The first time was when I was in elementary school in Podmocani, Macedonia. They were clearing the basement of an old school, and they threw away many books in the river in front of my house. I picked up whatever I could salvage. It continued when I emigrated to America.

For a summer I worked as a janitor in a public library on Staten Island, and I picked up whatever books they were throwing away. While in college, I used to frequent a two story used bookstore in Manhattan, somewhere in the West 20's. I used to shop with a shopping cart, and sometimes I had to carry home 20-30 pound of books in shopping bags. Then I finished college, got my Doctorate degree and my first job at Auburn University.

My former father-in-law moved all my books in a truck from Ohio to Alabama. I got my office and I manage somehow to squeeze all of my +5000 books in it (BTW, I had really read all of them through the years). Then I retired, and I'm thinking, what am I to do with all these books?

Which brings me to my point. I'm watching CNN and their reports on what's going on in Ukraine. And every once in a while they interview scholars and specialist for comments on the situation. Almost exclusively the interview is conducted from their home, and almost exclusively they sit somewhere in a library in their home, with endless shelves of books in the background. I imagine the point of this is to show that they must be very smart people if they have read all those books, and therefore the viewer should trust their opinion.

Which brings me to my next point. Other than to show off how smart a person is, what exactly is the point of keeping a huge library of books that one has already read once? I have read "War and Peace" twice, once in undergraduate and once in graduate school. What is the chance that I will ever have time to read it again, and why would I? And if it's a choice between re-reading "War and Peace" for a third time, or a book that I have never read before, isn't it obvious that I would choose the latter?

So, then, what would be the point of keeping that book on my shelf till I die, unless I just want to impress visitors at my home, or maybe for a possible future interview on CNN (NOT!), to show off how smart I am. So, long ago I decided to get rid of most of my books, except for a couple hundred of them. Some I sold, and most I simply gave away.

The beauty of books, clothing and some other items is that they always have some value for someone. Why keep a book that you will never read again, or a piece of clothing that you will never wear again? That item has real value to someone who doesn't have it. Just give it away instead of keeping it on a shelf or in the closet. Sure, currently I do keep some books that I do re-read, sometimes three or four times, mostly poetry, philosophy, history, literary theory, and many how-to books on cooking, winemaking, web programming and raising backyard chickens (really!).

Дозвола за риболов

 Пред неколку дена читавме дека годишна дозвола за риболов со јадица на Преспанско езеро ќе коштала 3.000 денари. Си велам, дај да проверам која е цената за слична дозвола во сојузната држава Тенеси во Америка, каде поминувам неколку месеци во годината. Има неколку опции.

Годишна дозвола за лов на мал дивеч И риболов било каде низ целата територија на државата Тенеси, на кое било езеро или река е $34.00 = 1.800 денари. Иста дозвола за деца до 15 години е $10.00 = 550 денари. Годишна дозвола само за риболов и за само во општината каде што живееш е $11.00 = 600 денари. За пензионери над 65 години дозвола за лов на мал дивеч и риболов за цел живот (не годишно) низ целата држава е $50.00 = 2.800.